ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ

Το θέμα της υπογονιμότητας απασχολεί την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα αρκετές δεκαετίες και είναι ιδιαίτερα αισθητό στην ελληνική κοινωνία λόγω του υπαρκτού δημογραφικού προβλήματος, αλλά και των συνεπειών που προκαλούνται, τόσο σε κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο ψυχολογικής επιβάρυνσης των ζευγαριών που αφορά.

 

Ως υπογονιμότητα ορίζεται η αδυναμία σύλληψης από ένα σεξουαλικά ενεργό ζευγάρι, χωρίς μέτρα αντισύλληψης μετά από προσπάθεια τουλάχιστον 1 έτους, περίοδος στην οποία το 90% των ζευγαριών είναι επιτυχή.
Σε αυτά τα ζευγάρια, στο 20-30% των περιπτώσεων το πρόβλημα εντοπίζεται στον άνδρα, ενώ σε ποσοστό 10% περίπου υπάρχει πρόβλημα γονιμότητας και στα δύο μέλη του ζευγαριού.
Tο 25% των υπογόνιμων ζευγαριών παρουσιάζεται στον ειδικό με διαταραχή του σπέρματος, που είναι η πρώτη παρατήρηση σε περιπτώσεις ανδρικής υπογονιμότητας. Η ψυχολογική, κοινωνική και οικονομική σημασία του προβλήματος είναι προφανής. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο ένα τρίτο των περιπτώσεων ανδρικής υπογονιμότητας δεν ανευρίσκεται κάποια αιτία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Εάν στα παραπάνω προστεθεί και το γεγονός της υπογεννητικότητας στη χώρα μας, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη κατανόησης των αιτιών με σκοπό την αποτελεσματική διερεύνηση και επίλυση των προβλημάτων γονιμότητας.
Η υπογονιμότητα στον άνδρα αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο. Ο άνδρας συχνά αντιλαμβάνεται εσφαλμένα την υπογονιμότητα ως αδυναμία στύσης ή εκσπερμάτισης και έτσι το ζευγάρι καθυστερεί να ζητήσει την ιατρική συμβουλή.
Η προσέγγιση των παραγόντων που συμβάλλουν στη μειωμένη γονιμοποιητική δυναμική του άνδρα μπορεί να γίνει με βάση τις παραμέτρους του σπέρματος στο σπερμοδιάγραμμα.
Τα αίτια υπογονιμότητας  είναι λειτουργικά ή αποφρακτικά ενώ συχνά έχουν κοινό υπόβαθρο αιτίες όπως πχ οι φλεγμονές του γεννητικού συστήματος.
Ένα άλλο αίτιο υπογονιμότητας είναι η ΚΙΡΣΟΚΗΛΗ.
30% των ανδρών με πρόβλημα υπογονιμοτητας έχουν κιρσοκήλη.
Η εξέταση του ασθενούς, το σπερμοδιάγραμμα και  η χρήση του έγχρωμου υπερηχογραφήματος TRIPLEX δίνουν ακριβή διάγνωση.
Η θεραπεία είναι χειρουργική, και τα αποτελέσματα της  μπορούν να ελεγχθούν μετά από ένα τρίμηνο.
Ορμονικές αιτίες και πιθανές λοιμώξεις θα πρέπει να ελέγχονται και να θεραπεύονται.
Σημαντικό είναι στον έλεγχο για την αιτιολογία της στειρότητας να ελέγχεται το ζευγάρι και όχι μόνο ο άντρας ώστε ακόμα και μικρές διαταραχές στην γυναίκα να θεραπεύονται ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες γονιμοποίησης από ένα σπέρμα που μετά από θεραπεία δεν είναι πάντοτε φυσιολογικό.
Θα πρέπει να γίνεται σωστή ενημέρωση του ασθενούς σχετικά με τις δυσκολίες που υπάρχουν στη διάγνωση και τη θεραπεία κάθε περίπτωσης στειρότητας.
Η αντιμετώπιση της στειρότητας αποτελεί υπόθεση ομάδας ειδικών που έχουν σχέση με την διάγνωση και θεραπεία της. Ο ουρολόγος σε συνεργασία με ενδοκρινολόγο, μικροβιολόγο και παθολογοανατόμο θα εξασφαλίσει την πλήρη κάλυψη της περίπτωσης για τη δυνατή καλύτερη θεραπεία.

 

UA-37095778-1